A figura do dragón sobrevoa, a única cidade da redonda orientada ó crepúsculo. así comeza bieito iglesias unha novela onde hai delincuentes sensitivos e prostitutas sentimentais (o que nabokov chama literatura sensacionalista); pero isto é a penas o folión que inicia a festa da noite do 24 de xullo en compostela. o elenco de personaxes e faits divers ilustran un fragmento de vida histórica na compostela actual. personaxes de variada traza, dende a clase media con ínfulas capitalinas ó mendigo preindustrial, que orixinan escritas contrapostas literatura de decepción versus poesía pasoliniana da bela xente que ignora as meiguices burguesas . individuos que non pretenden ser arquetípicos, e que, tocados polo anxo do singular, camiñan sós pola cidade e pola historia. neste relato non hai alegoría ou desfile de máscaras, descríbese sen hipérbole e sen idilio. a musa que o inspirou ten un puñal. pero si hai humor: a gargallada do pallaso branco que fai a burla dos demais; e a do pallaso vermello que ri á conta de si mesmo.
