A irmandade foi, desde os seus comezos, un dos atributos sobranceiros do galeguismo. da cultura galega entendida como arela e esperanza que une a decisión libre de cadaquén. despois da súa opera magna dedicada ao idioma o diccionario galego castelán e logo da súa achega á memoria co relato dun período crucial para a recuperación cultural de galicia no seu os anos escuros, xosé luís franco grande dedica este libro á amizade. unha homenaxe que, no ronsel do libro dos amigos oteriano, une carácter individual e destino común co vencello no que se fundamenta a filiación libre, o da flexible e firme aperta da ilusión compartida. corenta e nove retratos de persoeiros que, sen querelo, tamén van trazando, coma nunha inesperada silueta a contraluz, a personalidade e a vida de quen escribe.
