A escuridade é o habitat. o anonimato a premisa. os que anda non saben do seu fado acoden á chamada, entréganse á no i te. e da que la socorrer. a correspondencia da carne fa i se inprorrogable, obrigándoos a colidir. entón procúranse os corpos, rebélanse as voces, mestúranse as linguas. e nese transo aboiarán ata que a cadencia do reloxo o esfarele todo. coa chegada da mañá muda a iluminación mais non o escenario. tal vez se revelen as formas e se no me en os rostros, pero o argumento permanecerá intacto. non se profana aquilo que é de seu
